Holy shit, wat heftig!

Dat waren de woorden die afgelopen weken door mijn hoofd raasden omdat we met z’n allen in een slechte film waren beland.
Als freelance adviseur die organisaties, teams en individuen begeleidt bij verandering en ontwikkeling, bleek ik zelf slecht om te kunnen gaan met alle veranderingen in mijn leven ten gevolge van het  Coronavirus.

De zin “ik weet het niet” heb ik veelvuldig uitgesproken.
Ik weet niet hoe groot de kans is dat mijn gezinsleden en familie ziek wordt,
Ik weet niet hoe ik op korte termijn inkomsten kan genereren als ZZP-er,
Ik weet niet of het zorgsysteem in Nederland door zijn hoeven zal zakken,
Ik weet niet hoe ik kan bijdragen aan het oplossen van deze crisis,
Ik weet niet wat we vanavond gaan eten,
Alles was wazig geworden.

Het hielp niet mee dat ik in Veghel woon, één van de zwaarst getroffen gebieden van Nederland, waar de ambulances met gillende sirene dag en nacht rijden, terwijl de helikopters overvliegen voor het vervoeren van patiënten.
Ik werd gevoed door angst. De NOS-app op mijn telefoon maakte een soort van Corona-expert van mij. Ik “moest” wel 15 keer per dag kijken naar wat de ontwikkelingen waren.

Inmiddels is het besef en de acceptatie gekomen bij mij en vele anderen dat dit virus zijn wil nog langere tijd zal opleggen aan ons.

Wij zullen met z’n allen de genomen maatregelen moeten naleven,
Wij creëren prachtige, nieuwe initiatieven voor elkaar,
Wij raken gewend aan Team en Zoom,
Wij waarderen eindelijk de vitale beroepen,
Wij doen met z’n allen wat we kunnen om het virus in te dammen,
Wij wonen in een goed georganiseerd land,
Wij laten stapje voor stapje oud gedrag los.

In de afgelopen weken is de nadruk van IK steeds meer verplaatst naar WIJ.

We waren zo gewend te denken en te handelen op basis van een individueel geplande toekomst met als basisgedachte “wat wil ik van mijn leven?”
Nu blijkt de toekomst die ineens op ons afkomt echter keihard leidend te zijn.
Daar spelen heel andere principes: Wat wil het leven van jou?  Wat wil het leven van ons?

Ik ben heel benieuwd welke koers we gaan kiezen als de quarantaine opgeheven wordt, de grenzen weer opengaan en we volle bak weer aan de gang gaan.

Net als jij kan ik me nu al verheugen op het samenzijn met vrienden op een terras in de zon, het knuffelen van mijn familie, het vieren van verjaardagen, het volgen van mijn favoriete sportles in de sportschool.

Gaan we dan weer van WIJ naar IK?
Of blijven er vleugjes verandering en transformatie hangen?
Van ego naar eco?
Van blijven zorgen voor eenzame ouderen?
Van solidariteit, naastenliefde en respect voor ieders bijdrage?

Ik ben niet blind voor het vele leed nu én op de langere termijn.
We zijn er nog lang niet.

Toch heb ik HOOP voor onze toekomst,
HOOP dat wij stap voor stap keuzes gaan maken voor ons.

Waar hoop jij op?
Laat het ons weten!

Pas goed op jezelf en op elkaar.

Annemiek Voss
https://pitstop040.nl